เพราะคนเรามีหลายด้าน

เนื่องจากในบรรดาลูกๆ ของครอบครัวผมแล้ว ผมเป็นคนเดียวที่อยู่บ้านเป็นการถาวร (เกาะแม่กิน) เรื่องของมื้อเย็นจึงฝากท้องไม่กับแม่ตลอดมา
วันนี้นั่งๆ กินอยู่แล้วนึกถึงว่า มีบางวันเหมือนกันที่กับข้าวที่แม่ทำบางทีก็ไม่ถูกปากเอาเหมือนกัน...

....แต่มันก็ไม่สำคัญเท่าใหร่เลย....

หลายๆ ครั้งความตั้งใจก็สำคัญกว่าผลลัพธ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนที่เรารัก และคนที่รักเรา

นี่คงเป็นเหตุผลหนึ่งที่ผมไม่ชอบการจับสลากของขวัญตามเทศกาลต่างๆ เอาเสียเลย เพราะหลายๆ ครั้งแล้ว คนได้รับก็มักจะได้รับโดยหวังจะได้อะไรกลับคืนไป ซึ่งโดยมากก็จะคิดกับของที่ได้มากกว่าความตั้งใจที่เราเลือกของนั้น

ผมเชื่อว่าความตั้งใจ ความรัก และความเอาใจใส่มีผลมากกว่าผลลัพธ์ของมันมากมายมหาศาล ลองนึกถึงที่ทำงานของคุณว่าให้เงินเดือนคุณเท่าใหร่

เกือบทั้งหมด เงินนั้นมากกว่าค่าขนมที่คุณได้จากที่บ้าน...

แต่อาจารย์ท่านหนึ่งของผมสอนไว้ว่า "คุณทำงานที่ทำงาน วันนึงคุณลาออก เขาหาคนอื่นมาแทนคุณได้ แต่คุณมีครอบครัว วันหนึ่งคุณจากครอบครัวคุณไป ไม่มีใครมาแทนที่คุณได้"

ความคิดที่ว่า ความตั้งใจสำคัญกว่าผลของมัน เช่นนี้ล่ะมั๊งทำให้ผมแสดงออกไม่เก่งเอาเสียเลย กับการแสดงความในใจกับใครสักคน คำขอร้องง่ายๆ เช่นอยากได้ของบางชิ้น (ที่ผมไม่รู้จะไปหาที่ไหน) ผมกลับแสดงออกด้วยการไปเดินหาอยู่ครึ่งค่อนวัน แล้วกลับมาด้วยของชิ้นนั้น หรือคำพูดสั้นๆ ว่า "หาไม่ได้"

อย่าหวังให้ผมบอกรักแม่เลย แต่ถ้าให้ผมนั่งรถเมล์แล้วแกล้งลงผิดป้าย เลยผ่านไปซื้อขนมกลับไปฝากล่ะพอได้

คงเป็นเรื่องยาก หรือไม่ก็เป็นไปไม่ได้เลยละมั๊งที่จะให้ใครมองเห็นความคิดอย่างนี้



แต่บางทีก็ไม่แน่นะ.....

ผมกินข้าวที่แม่ทำให้คำต่อไป


.....มันยังอร่อยเหมือนทุกวัน......