เพราะคนเรามีหลายด้าน

เคยเป็นเรื่องเป็นราวไปพักนึงกับเรื่องที่เขียนบลอคกันเป็นไดอารี่ไปทั้งเว็บ

ความจริงแล้ว ผมว่าจะเขียนอะไรก็เขียนเข้าไปเถอะ แต่ต้องรับความจริงอย่างนึง..

ว่าอาจจะไม่มีคนอ่าน

มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ถ้าความสนใจของเราไม่ตรงกับคนจำนวนหนึ่ง หรือคนที่ความสนใจตรงกับเราไม่มาเจอบลอคเรา มันก็ไม่มีคนอ่าน

แต่ปัญหาของไดอารี่มันอยู่ตรงนี้

ถ้าคุณไม่ใช่พริตตี้ที่คนหลงทั้งเมือง คงไม่มีใครอยากรู้ว่าคุณจะตื่นกี่โมง ไปเรียนตรงเวลามั๊ย ทำการบ้านรึยัง ชอบอาจารย์คนไหน วันนี้เรียนอะไร ฯลฯ

นอกจากพ่อแม่ แล้วก็แฟนคุณเอง....

ผมเองเคยบอกในบลอคนี้ไปนานๆ มาแล้วว่าถ้าจะเขียนให้คนอ่านจริงๆ นั้น ต้องเขียนมีธีมพอควร คือคิดก่อนว่าจะเขียนเรื่องอะไร เช่นว่าการเมือง เพศศึกษา ไอดอลเด็ก(โดนปิดไปแล้ว -_-'') ฯลฯ แล้วระยะเวลามันจะดึงให้คนที่สนใจตรงกับคุณมาอ่านบลอคของคุณเป็นประจำเอง

แต่เรื่องนี้นั้น ตัวผมเองก็ทำไม่ได้ เพราะเห็นแก่ความสะดวกสบาย เวลาอยากใส่อะไร ก็เอามาใส่ๆ ไว้ในนี้ทั้งนั้น

แต่ผมว่าบลอคผมก็ยังคงมีความเป็นบลอคสูงระดับนึง
์
ผมทำเรื่องนี้ด้วยแนวคิดง่ายๆ ว่าผมไม่ใส่เรื่องส่วนตัว

ผมเคยเขียนเรื่องของรถเมล์ที่น่าจะปรับปรุงได้ แต่ผมก็ไม่ได้บอกว่าผมขึ้นรถสายไหนแล้วหงุดหงิดจนมาเขียน

เช่นเดียวกันที่ผมไม่พอใจอาจารย์บางท่าน ผมก็เขียนเรื่องการประเมินแทนจะเขียนว่าไม่ชอบใคร


เรื่องนี้มันเป็นเรื่องของอารมณ์ร่วม อย่างถ้าผมเล่าให้ฟังว่าไปสอบเอนทรานซ์ที่ตึกเภสัชของจุฬาฯ แล้วหายากมากเพราะตึกใหม่มันอยู่ในตึกเก่า

คนอ่านจะขาดอารมณ์ร่วม เพราะไม่เคยเห็นตกที่ว่า

แต่ถ้าผมเล่าความคิดในหัวว่าผมตื่นเต้นหรือไม่อย่างไรกับการสอบในวันนั้น คนอ่านจะมีอารมณร่วมไปกับผม คนที่มีประสบการณ์ตรงกันจะแชร์ความเห็นกันได้

เรื่องน่าสนใจคือ แนวทางการเขียนอย่างนี้ เมื่อย้อนกลับไปอ่านของเก่าๆ ที่ผมเขียนไว้แล้ว ผมกลับจำเรื่องราวที่เกี่ยวข้องได้ดีมากจนน่าแปลกใจ

มันเหมือนกับการแจกกุญแจสู่เรื่องราวในอดีตให้กลายเป็นเรื่องสาธารณะ แต่เรื่องส่วนตัวนั้นเก็บไว้คนเดียว

แต่พอเรากลับไปดึงกุญแจนั้นกลับมาใช้ เราได้เรื่องราวที่เหมือนกับที่เราจดไ้ว้

เรื่องเปลี่ยวๆ ในนี้ก็เป็นแบบหนึ่งที่ผมปล่อยกุญแจสู่เรื่องส่วนตัวของผมเอาไว้

ทุกคนรู้ความคิดผมเป็นอย่างไร แต่ไม่มีใครรู้จริงๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น


นอกจากผมเอง