พอดี

posted on 13 Nov 2005 01:05 by lewcpe in PoliticsAndSocial
สมัยเด็กๆ ผมจำได้ว่าอยากกินขนมอย่างหนึ่งจนแทบขาดใจ

ปัญหาคือค่าขนมสองบาทของผม มันซื้อได้แค่ห่อเดียว วันไหนไปซื้อโค้กแก้วละบาทกิน ก็อดกินไป

ผมยืนมองผู้ใหญ่หลายคน ควักเงินกันเป็นร้อย แล้วนั่งฝันว่าวันหนึ่งที่มีเงินเช่นนั้นผมจะซื้อขนมมากินให้หนำใจ

สิบกว่าปีผ่านไป

ผมกลับไปเยี่ยมโรงเรียนอนุบาล ร้านขนมร้านเดิมยังอยู่ตรงนั้น

ผมมองไปในร้าน ขนมยี่ห้อนั้นยังอยู่ที่เดิม ราคาเปลี่ยนไป แต่มันยังเป็นขนมที่ผมเคยอยากกิน

ผมซื้อมาห่อใหญ่ แบกกลับบ้านกินเพื่อเติมเต็มความฝันในวัยเด็ก

ห่อแรกที่กินเข้าไปนั้น ความฝันวันวานก็กลับมา มันยังอร่อยเหมือนเดิม


สามห่อผ่านไป.....


หกห่อ.....

ความอร่อยในห่อแรกจางหายไป เหลือแต่ความเลี่ยน ผงชูรสที่ทำให้แสบปาก ความเค็มที่ทำให้คอแห้ง ผมทิ้งขนมที่เหลือไว้ตรงนั้น



และยังไม่ได้กินมันอีกเลยจนวันนี้



ความรู้สึกอยากกิน ความทรงจำถึงความอร่อยของขนมนั้นหายไป

จนอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าผมไม่ได้กินมันอีกเลย


อย่างน้อยผมก็เหลือความทรงจำดีๆ กับมันในตอนนี้




ส่งท้าย....

ลองนึกถึงเนื้อเรื่องข้างบน แต่เป็นเรื่องเพื่อนต่างเพศของคุณในวัยเด็กสิ
คุณเคยนั่งอยู่ในรถโตโยต้าคันเล็กๆซึ่งเต็มไปด้วยเด็กอนุบาลยันประถมเกือบสิบคนยัดเยียดเบีบดเสียดเยี่ยงปลากระป๋องอยู่ในรถด้วยกันไหม
นั่นเป็นความรู้สึกอบอุ่น สนุกสนานที่ไม่เคยเลือนหายไป ทุกครั้งที่มองย้อนกลับไป นั่นเพราะเพราะบ้านของฉันกับเพื่อนๆซึ่งเป็นทั้งเพื่อนร่วมห้องและลูกเพื่อนแม่มีบ้านอยู่ใกล้ๆกัน ตอนเช้าพ่ของเขาจะขับรถพาฉัน น้องๆ และเพื่อนๆเกือบสิบชีวิตไปโรงเรียนแต่เช้า ส่วนตกเย็นแม่ของฉันก็จะพาพวกเรากลับมา พร้อมกับรถซึ่งเต็มไปด้วยกลิ่นหมูปิ้งกับลูกชิ้นทอด
พวกเรารู้จัก car pool ตั้งแต่ตอนที่ยังไม่มีใครนึกถึง และนั่นคือความอบอุ่นที่ฉันหวนนึกถึงแล้วยิ้มได้เสมอ ถึงแม้ว่าเพื่อนที่เคยอยู่ใกล้ที่สุด และไม่ได้อยู่ไกลไปจากชีวิตเราสักเท่าไร จะเป็นคนที่เราไม่ได้พบเจอมากว่าสิบปีนับตั้งแต่จบมัธยมปลาย....แต่ทุกครั้งที่ระลึกถึงพวกเขา ก็จะนึกถึงช่วงเวลาปลากระป๋องช่วงนั่น....นั่น....คงเป็น my first love มั๊ง...แด่ MR. ปลากระป๋อง และความทรงจำวัยเยาว์

#14 By pichsumon (203.209.121.227) on 2005-12-25 14:08

คนเราได้บางอย่างน้อยเกินไป ก็เกิดความอยาก
ได้มากเกินไป ก็เบื่อหน่าย
เอาแก่นสารอะไรกับ ใจคน ถ้าไม่รู้จัก "พอดี"

ปล.พี่ลิ่วหาเรื่องดีๆมีแง่คิดมาเล่า ได้เสมอๆ อ่านแล้วเพลินดีครับ

#13 By X3r0-Drive (61.91.172.183) on 2005-11-15 00:26

ลืมบอกไปค่ะ

ตอนเด็กๆ ก็ได้ค่าขนมแค่ 2 บาทเหมือนกันเลย อยากกินขนมห่อละ 5 บาท ต้องเก็บเงินอดกินขนมตั้ง 3 วัน

ไม่มีอะไรค่ะ แค่เล่าให้ฟัง พอเห็นเด็กอนุบาลสมัยนี้ได้เงินกันวันละ ร้อยสองร้อย เลยอิจฉา

#12 By A girl who knows little on 2005-11-14 16:37

ไม่รู้สิคะ คุณลิ่ว

แต่มองอีกมุมหนึ่ง มันก็ทำให้เราเห็นว่า
อะไรที่เรามองว่าดี มองว่าใช่
ในวันที่ไม่เคยได้มันมา มันช่างมีค่าเหลือเกิน

แต่ถ้าวันไหนได้มา มีอย่างมากมายในมือ
ค่าของมันกลับลดหายไป อย่างไม่น่าเชื่อ

#11 By A girl who knows little on 2005-11-14 16:34

บางอย่างมีมากเกินไป ก็ไม่ดีต้องมีพอดีๆ

#10 By ๐*"*๐ KiBkaE ๐*"*๐ on 2005-11-14 13:16

อ่านแล้วคิดถึงวัยเด็กแล้วเหมือนกัน
ที่หายอยากมีหลายอย่างครับ
ทั้งกินมากไป และผงชูรสที่เยอะขึ้นมาก(จากเมื่อก่อน)
ลองห่างมันไปสักพัก แล้วกลับมากินใหม่แต่พอดี เพื่อรำลึกถึงวัยเด็กอีกทีดูครับ

ส่วนเรื่องเพื่อนต่างเพศ

#9 By plynoi แว่วศรี on 2005-11-13 23:12

อืมมม...









อาจจะทำให้เลี่ยนขึ้นมาก้อได้

#8 By ปาม มี่ ♫ on 2005-11-13 22:17

ถ้าเป็นเพื่อน...คงไม่เบื่อกันง่ายๆหรอก...

#7 By หมูทอดซามะ on 2005-11-13 20:46

ก็ซื้อกินทีละห่อสิ

#6 By ABZee on 2005-11-13 17:18

อิอิอิอิอิอิอิอิ อุอุอุอุอุอุอุอุอุ
มอง..ทะลุมุม..
ที่จริงน่ะ ตอนแรกเลยน่ะ
คนเขียนเค้าเล็งเห็นเรื่องนี้จากเพื่อนวัยเด็กในตอนส่งท้ายค่ะ
แต่ก็กระไร เลยเขียน ยำยำช้างน้อย นำก่อนดีก่า

ล้อเล่นนนนนนน

#5 By June (66.67.219.67) on 2005-11-13 12:50

มันคือความทรงจำสีจางๆ

#4 By [f_kyokos] on 2005-11-13 12:40

ของบางอย่าง
มีเยอะ ใช่ว่าจะดีเสมอไป

#3 By Na - th (นัท) on 2005-11-13 01:36

ผมยังไม่โตขนาดนั้นเลยครับ

#2 By 609 (203.151.140.111 /203.113.33.7) on 2005-11-13 01:27

ชอบจัง

เราเพิ่งเขียนเรื่องในวัยเด็กไปได้ไม่กี่วันนี้เอง

welcome back to the part ka

#1 By Backpacker on 2005-11-13 01:12