เขา

posted on 06 Dec 2005 22:09 by lewcpe in Personal
ผมทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ทำงานตัวโปรด ความเหนื่อยล้าผ่อนคลายลง เช่นเดียวกับที่มันรับใช้ผมมาตั้งแต่สมัยผมเรียนจบใหม่ๆ เวลาที่งานบีบรัดจนทนไม่ไหว ผมมักจะทิ้งงานไว้บนโต๊ะ แล้วเอนหลังหลับตาให้เก้าอี้ตัวนี้พาผมออกไปจากงานที่วุ่นวาย แล้วพาผมไปยังที่ว่างอันสงบ วันนี้มันต้องรับใช้ผมอีกครั้งด้วยเหตุผลที่ต่างออกไป

เราทะเลาะกันอีกแ้ล้ว

เธอเดินจากไปด้วยน้ำตานองหน้า พร้อมกับคำพูดทิ้งท้ายที่ว่าอยากอยู่คนเดียว ผมยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเป็นชั่วโมงโดยไม่เดินไปไหน มองหลังเธอจนลับตาออกไป

ผมเพิ่งรู้ว่าความรู้สึกที่ว่าตัวเองเป็นคนไร้ค่านั้นเป็นยังไง

ปัญหาของเราไม่ใช่การโทษกันว่าใครผิด แต่อุปสรรคนี้มันอาจจะเกินที่เราสองคนข้ามมันไปได้ เราได้แต่มองข้ามปัญหาไปจนเมื่อมันแสดงอาการมาเป็นครั้งคราว เราสองคนก็ได้แค่มองหน้าักัน ผมทำได้เพียงกุมมือเธอเบาๆ พร้อมคำสัญญาที่ว่าเราจะผ่านมันไปได้ แม้ในใจนั้นผมยังนึกไม่ออกเลยว่าเราจะผ่านมันไปอย่างไร เธอมักจะพยักหน้า้น้อยๆ แล้วบีบมือผมไว้

แต่ครั้งนี้เธอเดินหนีผมไป

ปัญหานี้อาจจะไม่ใช่ความผิดของผม แต่ผมก็คงจะผิดอยู่ีดีที่แก้มันให้ลุล่วงไม่ได้ หรืออย่างน้อยที่สุดก็น่าจะทำให้เธอสบายใจขึ้นได้บ้าง

สุดท้ายแล้วก็อาจจะเป็นความผิดผมจริงๆ นั่นแหละ

อาจจะถึงเวลาที่ผมต้องเดินจากเธอไป ปัญหาทุกอย่างมันอาจจะจบลงง่ายๆ อย่างนั้น แค่เราจากกัน จากกันไปตลอดกาล.....

ผมมองภาพบนโต๊ะทำงาน มันเป็นภาพแรกที่เรามีโอกาสได้ถ่้ายร่วมกัน ในภาพไม่ได้มีเราสองคนหรอก แต่เป็นกลุ่มคนร่วมโหล ในวันนั้นที่ผมไม่กล้าแม้แต่จะคุยกับเธอ โอกาสที่ได้ภาพนี้มาก็ทำให้ผมนอนฝันดีไปหลายวัน

เพื่อนสนิทหลายคนแปลกใจที่ผมพกรูปกลุ่มเพื่อนนี้ไว้ในกระเป๋าตังค์ แต่มีไม่กี่คนหรอกที่ระแคะระคายว่าผมมองเพียงจุกเล็กๆ ในภาพ จนวันนี้ที่ผมคบกับเธอ รูปในนี้ที่ย่นยับด้วยแรงบีบของกระเป๋าหนัง ก็ถูกรักษาเอาไว้ในกรอบอย่างดีเท่าที่ผมจะหามาได้ กรอบนี้จะรักษารูปนี้ไว้ได้อีกหลายสิบปีทีเดียว

แต่วันนี้ผมรักษาเธอไว้ไม่ไ้ด้

น้ำตาหยดแรกตั้งแต่เราคบกันมาซึมออกมาจากตาผม




เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น....
บางครั้งเราอาจจะเสียใจไปตลอดชีวิตก็ได้นะคะ ที่เราไม่รั้งเค้าไว้

พอเวลาผ่านไป เราก็อาจจะได้คิดว่า ถ้า...วันนั้นเรารั้งเค้าไว้ ..มันก็คงจะไม่เป็นอย่างวันนี้


ชีวิตคนเรา บางทีโอกาสมันก็ไม่ได้มีไว้ให้ไขว่ขว้าได้บ่อยๆหรอกนะคะ

#4 By ดาวินชีน้อย on 2006-01-21 21:24

ฉันคิดว่ากรอบรูปคงรักษาได้เพียงภาพ แต่กรอบแห่งความทรงจำต่างหากที่จะรักษาความประทับใจนั้นไว้ได้ตลอดกาล

#3 By pichsumon (203.209.117.26) on 2005-12-25 09:43

ชอบอ่านซีรีย์ของพี่ลิ่วจังครับ น่าติดตาม

#2 By X3R0-Drive on 2005-12-07 01:07

ปรากฏว่าโทรผิด...

ขออภัยนะครับ... ไปละ...

#1 By โก๋สิจ๊ะ on 2005-12-06 22:15