เพราะคนเรามีหลายด้าน

เมื่อหลายวันก่อนได้คุยกับเพื่อนคนนึงเลยคิดว่าน่าจะเอามาเล่าในนี้ด้วย

เวลาที่เราสร้างความสัมพันธ์กับใครสักคน สิ่งที่เราต้องทำแน่ๆ คือการให้อภัยกันและกัน เพราะมันคงเป็นไปไม่ได้เลยที่เราจะไม่ทำผิดพลาดในเรื่องใดๆ เลย

แต่ยังมีอีกคำหนึ่งนอกจากคำว่าให้อภัยนั้นคือ "การไม่จดจำความผิด" ขณะที่เราอาจจะสามารถที่จะให้อภัยกับการกระทำที่ผิดพลาดครั้งๆ หนึ่งๆ ไปได้ มันอาจจะเป็นเรื่องยากกว่า ที่เราจะไม่จดจำความผิดนั้นอีกต่อไป

การสร้างความสัมพันธ์ในระยะยาวโดยเฉพาะครอบครัวที่ต้องอยู่ร่วมกันตลอดชีวิต ไม่สามารถใช้เพียงการให้อภัยเพียงอย่างเดียว เพราะความผิดหลายๆ อย่าง แม้ทั้งสองฝ่ายจะรับรู้ว่าต้องการการแก้ไข แต่หลายๆ ครั้งแล้วการแก้ไขก็ไม่ได้เร็วอย่างที่เราหวังไว้ ที่จริงแล้วการแก้ไขมักจะช้าเกินไปในความรู้สึกของเราเสมอๆ อีกต่างหาก

ดังนั้นหากเราให้อภัยได้ แต่เรายังจดจำความผิดเอาไว้ แล้วแอบนับอยู่ในใจว่าเราถูกกระทำอย่างไม่ถูกต้องอย่างนั้นไปกี่ครั้งกี่หนแล้ว สุดท้ายแล้วความสัมพันธ์นั้นก็คงไม่ยืนยาวต่อไปอย่างมีความสุข

การไม่จดจำความผิดไม่ใช่การทำตาตัวเองให้มืดบอดจนมองไม่เห็น "ความบกพร่อง" ตรงข้ามเมื่อเราเห็นความบกพร่องนั้น เราต้องใส่ใจที่จะช่วยกันแก้ไขต่อไปให้ทุกคนได้มีโอกาสพัฒนาตัวเอง แต่การไม่จดจำความผิดเป็นการที่เราไม่สะสมความขมขื่นจากผลของความบกพร่องนั้นรวมไว้เรื่อยๆ

เพื่อให้เราเป็นคนที่ดีขึ้นเรื่อยๆ ของกันและกันตลอดเวลา...

ปล. เผื่ออ่านแล้วคิดมาก บทความนี้เขียนแบบกว้างๆ ไม่ได้เจาะคงว่าต้องเป็นเรื่องของแฟนเสมอไป แต่ความสัมพันธ์ในครอบครัวไม่ว่าจะเป็นพี่น้อง หรือพ่อลูก ฯลฯ ก็คงต้องใส่ใจเรื่องเหล่านี้เช่นกัน

ปล2. เผื่ออ่านแล้วเคลิ้ม ก็บอกไว้ก่อนว่าคนเขียน "ยัง" ไม่ "เคย" มีแฟน ครับ...